Collecties

Een keperbinding loopt diagonaal: de inslag springt telkens één draad op, en daardoor ligt er meer garen in hetzelfde vlak dan bij een platbinding. Dat maakt de stof zwaarder, en zwaarder valt beter — hij hangt uit in plaats van te plooien, en een kreuk trekt eruit terwijl u loopt.

Visgraat is diezelfde keper die om de zoveel draden van richting keert. De knik vangt licht van twee kanten, waardoor een effen stof toch diepte krijgt; op afstand ziet u kleur, van dichtbij het weefsel.

Wat hier zwaar heet, is een verhouding en geen getal: het gewicht van één staal staat op dat staal, en dat leest u aan tafel met de stof in uw hand.

De meeste kleding die wij maken hoort in deze groep: een keper in een middengewicht, glad gesponnen, die het hele jaar door kan. Hij is licht genoeg voor een verwarmd kantoor en zwaar genoeg om zijn vorm te houden na een dag zitten.

Vogeloog is de fijnste afleiding die wij hier tekenen: een kleine ruit met een bindingspunt in het midden, die op een meter afstand als effen leest en van dichtbij niet.

Dat het hele jaar door kan, is een praktische en geen romantische eigenschap: het scheelt u een tweede garderobe die u twee keer per jaar moet omhangen.

Panama is een afleiding van de platbinding: draden worden gegroepeerd in plaats van één voor één gekruist, waardoor er lucht tussen de kruisingen blijft staan. Die lucht is het hele punt — de stof ademt, en hij kreukt zichtbaarder dan een keper omdat er minder garen is om de vouw uit te trekken.

De tekening hiernaast is de twee-over-twee-uitvoering. Dat is er één van meer: het onderzoek waar deze site op rust noteert panama uitdrukkelijk als een variant binnen de mandbinding, en niet als één vaste weving.

Wat u eraan hebt: de stof staat los van de huid en houdt warmte niet vast, en dat scheelt op een warme dag meer dan de kleur.

Een satijnbinding laat de draad over meerdere andere heen liggen voordat hij weer bindt. Die lange zwevers geven een glad, spiegelend vlak; het is de enige plek in een pak waar glans hoort, en daarom zit ze op het revers en op de bies van de broek en verder nergens.

Satijn is een binding en geen vezel: het zegt niets over zijde, en zijde is niet automatisch satijn. Dat onderscheid staat in het onderzoek waar deze site op rust, en het is precies het onderscheid dat in een winkel het vaakst wegvalt.

De rest van een avondpak is juist dof geweven. Het contrast tussen die twee vlakken is wat een smoking op tien meter afstand een smoking maakt.

Een dessin is geweven en niet gedrukt: krijtstreep en naaldstreep zijn draden in een andere kleur, glencheck en pied-de-poule zijn blokken die uit de binding zelf ontstaan. Daarom vervaagt een dessin niet, en daarom staat het vast in de stof voordat er een patroon op tafel ligt.

Hoe groter de herhaling, hoe meer de stof zich laat zien. Een fijne streep leest op een meter afstand als kleur, een glencheck als tekening — en op beeld gaat een te fijne herhaling trillen, wat de reden is dat wij hem afraden voor een opname.

Eén stuk met dessin per garderobe is meestal genoeg. Het is het stuk dat u zich herinnert, en dat is precies waarom het er niet vijf moeten zijn.